Lars Plooyer de Fabulant

De Fabulant

De Fabulant is geen woord dat ligt te slapen in een stoffig woordenboek.
De Fabulant is een reiziger.

​

Hij stapte het Nederlands binnen aan het begin van de negentiende eeuw, met modder aan zijn laarzen en verhalen diep weggestopt in zijn zakken. Vanuit het Frans bracht hij fabuler mee: het vermogen om te verzinnen, om te dwalen, om de werkelijkheid even los te schudden en te kijken wat er dan gebeurt.
Niet om te misleiden, maar om ruimte te maken.

​

De Fabulant kent zijn familie goed.
Fabel, die al eeuwenlang dieren laat spreken wanneer mensen zwijgen.
Fabuleus, dat het ongelooflijke een glimlach geeft en fluistert: ja, dit mag.
En daaronder, als een kloppend hart, het oeroude fabula — simpel, eerlijk, onvermijdelijk: een verhaal.

Wat de Fabulant doet, is niet uitleggen.

Hij nodigt uit.

Om te luisteren.
Om te twijfelen.
Om te lachen om iets wat misschien niet waar is — en toch raakt.

Hij gelooft dat verzinsels geen vlucht zijn, maar een manier om dichterbij te komen.
Bij elkaar.
Bij jezelf.

​

Soms draagt de Fabulant een naam.

Soms heet hij Lars.

Niet omdat hij de verhalen bezit, maar omdat hij ze doorgeeft. Omdat hij weet wanneer hij moet spreken en wanneer hij moet zwijgen. Omdat hij begrijpt dat een goed verhaal niet begint met een waarheid, maar met aandacht.

​

Zolang er iemand is die vertelt, blijft de Fabulant onderweg.
Het vuur brandt.
De wereld luistert.

Blijf nog even.
Als het klopt, vindt het zijn weg wel verder.